relacionel

aquò me tafura que la vertat existisca pas. Cadun la sieuna, cada vertat relativa e veraia per aquel que o pensa. ièu compreni pas que la vertat absoluda existisca pas. cadun son biais de veire un eviniment sota una angla precisa e incompleta. aquò dins l' abstrach me pòt gaireben pareisser acceptable.
mas dins la relacion amb los autres es quicòm de malaisit d'explicar e mai que mai d'experimentar.

soi a ajudar una collèga jove, e maites creson que cerqui a me faire remarcar, que vòli un estatut particulièr! quina bestièsa!!!! ajudar qualqu'un que o demanda, que n'a de besonh aquò se fa pas. Perque se fariá pas ? a gratis aital! sens esperar quicòm de particulièr....
e ben, non, soi piòta! aquò jòga contra ièu!

degun pòt pas creire que siá la vertat, degun reconeis pas l'eveniment per çò que se vòl èsser!

'arrivage' d'écrivains

A Montpelhier, es la dimenjada dels escrivans: son totes assetats los uns a costat desl autres, lor nom pegat endessús o endejós, amagat darrièr de molons de libres que deu baissar a flor e a mesura que la jornada avança. Son dins de gàbias dobèrtas e lo mond passejan davant.
quin trabalh! que cal saber legir de galís! lo títol del libre, lo nom del tipe, e la cara. Los uèlhs van e venon sens jamai s'arrestar sus pas res! Cossí far autrament?
Que pòt pensar lo tipe, assetat darrier los libres? Una jornada dins la calorassa del plan de la comèdia, dins la polsa, dins lo revolum montpelhierenc: es crebat sonque d'i pensar.
Espèra lo legeire que va venir quérre una dedicaça que n'aurà pas res a fotre tre que serà tornat a l'ostal. Agacha las braves gents que s'arrestan pas, que lo veson quitament pas.
Se sentir solet en soscant a la derision del rescontre? orgulh macat d'èsser pas reconegut?
Pòdon sentir çò que vòlon, lo legeire o sauprà pas.
ièu, pòdi totjorn pantaissar a un rescontre original, es pas l'endrech. Legissi.
es benlèu aquí lo rescontre vertadièr, dins lo libre.

ont son las sabatas?

Per rencontrar lo mond, per faire çò que deves far te cal saber çò que pensas, çò que vòls dire: es a dire te cal abitar ton tèu. se de non as l'impression d'èsser treva e qu'es pas vertadièrament tu que los autres i parlan.
Pel moment es aquò que sentisses, enfin val mai dire que sentissi pas pus res, soi una maquina menada automaticament. soi a córrer après lo temps, que vesi que soi tardièra per tot, e que ai temps de res far. quitament de dormir pas que me desrevelhi la nuòch per doas oradas plenas.
ai agut lo temps (aquí òc!) de soscar.
Ai trapat qu'èri pas dins çò que soi a faire, dire, trabalhar. Soi preocupada d'un biais josterranh, que dins la jornada ai pas l'impression de i pensar, pel biais de viure a l'ostal, per la mòrt anonciada del papeta e lo biais de gerir dels autres, per lo vielhum, la malautiá.
aquò fa que l'esperit es a quicòm mai.
Fin finala, la soscadissa camina e mon trabalh fa la pauseta...

i a una expression per aquò: être à côté de ses pompes.
Baste que demòre drecha dins mas bòtas!!!!

engatjament.

quand disi als amics que ai començat un blog, la remarca primièra:" arribas d'escriure regularament?"
dison lor suspresa de veire aquò, e dison lor dobte de me veire contunhar sul long tèrme.

Amb lo sorire, respondi que òc! sabon pas que tot çò qu'ai dins lo cap m'empacha de faire quicòm mai. Que vira talament que pensi sonque a-n-aquò.
Alara lo blog es un biais de o sortir de mon cap, de o faire legir als autres es benlèu pas mai a ièu.
Un jornal intim sufís pas, perque demòra desperièu, e me far cabuçar dins lo nonrés.
Avetz comprés que ne vòli naisser d'aqueste nonrés! ai pensat que lo blog m'ajudariá a o faire.

lo non- trabalh

Le travail c'est la santé me o cantavan la tanta per m'encoratjar a l'ajudar. Aquò èra quans èri pichòta... ara de còps que ia n'ai mon confle de trabalhar.
Quin interés? Trapi pas la tòca del trabalh.
A d'autres moments soi aquí a esperar que lo temps passe , siá sosqui siá bufi! Quin interés?
Soi alassada a l'idèa de començar de trabalhar.
Ne soi a cercar una justificacion a mon non-trabalh, es un cèucle viciós que soi dins una logica per faire res.
Utilizar aquesta energia per me metre al trabalh es pas encara possible.

la tecnica

a! enfin la paraula m'es renduda. La tecnica a capitat de m'empachar de parlar. Sabi ben que ia totjorn de solucions mas per ièu la tèla a de causas que demòran foscas. Dempuèi tres jorns pòdi pas escriure!!!! Ara tot es coma cal, tant melhor.
Me fa pensar que l'utilizacion simpla de la maquina sufís pas, e cal saber un minimum del fonccionament per utilizar melhor.
Parièr coma l'autò, se petas una ròda val mai saupre la cambiar que d'esperar sul costat que qualqu'un s'arrestèsse per o faire.
Pr'aquò soi d'una generacion que m'an aprés a consomar e escampar quand marcha pas mai. pas besonh doncas, de coneisser un quicomet del fonccionament.
disi uèi qu'es pas possible perque cal totjorn saupre se despatolhar!

Es aquò que fa qu'es pas aisit per ièu de me trachar de las causas, perque dins mon mond devon pas tombar en pana, tot deu èsser perfièch, competent. Pas ges de desfauç. Vòli pas veire las causas que viran pas redond.

la bofiga protectritz

I arribarai ben de naisser! Desquilharai los trabucs los uns après los autres. N'ia dins la vida vidanta.
èri dins una bofiga polida que pas res i me podiá tocar. Lo sorire es aisit, venent d'un endrech confortable. L'agach suau sus la vida dels autres, de bon far: soi pas concernida.
Basta que t'entresenhes pas sus ièu! me tòques pas! la distància es indefugible per servar ma bofiga perfiècha.
Ara n'ai pron d'èsser aquí dedins embarrada, voldriái sortir... mas cossí...soi pas aventurosa...soi pas e patin e cofin....

lo nonrés.

Un cabucèl que m'embarra dins lo nonrés.
glop, glop. Lo bolhiment de mai en mai gròs: enveja de lo butar, aqueste cabucèl. Mas, es pas de bon desquilhar. Me bati contra el, me bati contra ièu. Saique, lo teni plan esquichat aquí dessús.
Me batrai! Sautaràs cabucèl? Soi a estofar, vivi a l'estofat. Me cal alenar.
soi pas nascuda. Embarrada dins lo nonrés que soi!

L'inspiration

Ecrire pour qui? Pour vous , pour moi? pour personne. Une bouteille à la mer, la mer qui se charge de la donner à celui/celle qui s'avance sur le rivage et voudra bien lire. Lancer un SOS?
Je n'ai pas besoin d'être sauvée . je laisse sortir des mots, des phrases, des idées qui erraient là-dedans.
Elles montent des entrailles, je joue avec, je les retourne j'y réfléchis, je les mets en ordre.
Ouf, elles sont maîtrisées. Plus besoin de les coucher sur le papier, d'ailleurs c'est comme si c'était fait.
Elles retournent dans mes profondeurs. Je les ai déjà oubliées. Ces idées sont mortes. Pour quelqu'un qui ne veut pas mourir! Je meurs chaque seconde où les idées repartent. Envoyée dans le néant, volià où je suis.